Levada Rodrigues [Levada Faja Do Rodrigues]

Ten tekst przeczytasz w 5 min.

od siebie słów kilka

Levada Rodrigues, znana też jako Levada Fajã do Rodrigues, to jedna z tych tras na Maderze, które nie krzyczą z pierwszych stron przewodników jek Levada do Risco. I może właśnie dlatego tak nas zaciekawiła. Z pozoru wygląda na spokojną, wręcz spacerową lewadę. W praktyce potrafi pokazać pazur, zwłaszcza gdy wcześniej popada. To trasa, która uczy pokory wobec pogody i bardzo szybko weryfikuje nasze wyobrażenia o „łatwej lewadzie”.

Wybraliśmy ją z myślą o czymś mniej obleganym, bardziej surowym i bliższym naturze. Bez tłumów, bez selfie sticków i bez poczucia, że idziemy w peletonie. To był dobry wybór. Levada Rodrigues oferuje wszystko, co w lewadach i wycieczkach górskich lubimy najbardziej. Wodospady, bujną roślinność, mroczne fragmenty lasu i długie tunele, które skutecznie studzą nadmiar entuzjazmu.

Trzeba jednak jasno powiedzieć jedno. To nie jest trasa „na skróty” ani na szybki spacerek między kawą a obiadem. Przy mokrej nawierzchni robi się ślisko, błotniście i momentami bardzo trudno technicznie. Ale właśnie dzięki temu ta lewada zostaje w głowie na dłużej. My wróciliśmy zmęczeni, trochę przemoczeni, ale zdecydowanie zadowoleni. I z poczuciem, że to była dobra decyzja, nawet jeśli nie doszliśmy do samego końca.

Krótki opis naszej trasy

Plan, pogoda i start

Plan był prosty. Przejść całą lewadę, łącznie z najdłuższym, 800 metrowym, tunelem, i wrócić tą samą drogą. Pogoda jednak miała inne zdanie. Kilka godzin przed wyjściem mocno padało, a my ruszaliśmy już w lekkiej mżawce. Od początku było wiadomo, że łatwo nie będzie. Start trasy znajduje się w miejscowości São Vicente, na końcu drogi ER 208. Parking okazał się niemal pusty, co było pierwszym sygnałem, że nie będzie tłumów.

Początkowy odcinek prowadzi szeroką, leśną ścieżką, wzdłuż dość głębokiego kanału lewady. Jest wygodnie i spokojnie. Idzie się dobrze, choć błoto szybko przypomina o wcześniejszych opadach. Las miejscami jest gęsty i ciemny, wręcz lekko mroczny.

Wodospady, kaskady i mokra robota

Im dalej, tym ciekawiej. Po drodze mijamy kilka kaskad i wodospadów. Część z nich wygląda na stosunkowo nowe konstrukcje hydrotechniczne, inne są całkowicie naturalne. Przy większych opadach trzeba je pokonywać w bród. Tego dnia wody było naprawdę sporo.

W kilku miejscach przejścia wymagały dużej ostrożności. Ścieżka znikała pod wodą, a jedyną opcją było balansowanie na wąskiej krawędzi, tuż nad przepaścią. Pomagała linka, choć jej solidność pozostawiała pole do życzenia. Adrenalina była, strach też się pojawił, ale udało się przejść wszystko bezpiecznie.

Roślinność robi ogromne wrażenie. Wielkie paprocie momentami zasłaniają widok i dosłownie wchodzą na ścieżkę. Człowiek ma wrażenie, że idzie przez zielony tunel.

Tunele i moment decyzji

Po kilkuset metrach trafiamy na pierwszy tunel. Jest w całości wypełniony wodą. Ma około 100–150 metrów długości. Jest ciasno, ciemno, mokro i ślisko. Mijanie się z kimkolwiek odpada. Na szczęście widać światło na drugim końcu, wiadomo czy ktoś w nim jest czy nie. Przejście wymaga to trochę gimnastyki, zwłaszcza przy wyższym wzroście.

Za tunelem widoki dosłownie bombardują oczy. Zieleń, woda, wodospady i pionowe ściany gór robią ogromne wrażenie. Po kolejnych kilkuset metrach docieramy do najdłuższego tunelu. Początkowo kanał jest przykryty betonowymi płytami, co daje nadzieję na suche przejście. Niestety po około 10–20 metrach płyty się kończą. Woda sięgałaby co najmniej do połowy uda. Końca tunelu nie widać.

Przy takiej pogodzie decyzja mogła być tylko jedna. Wracamy.

Powrót tą samą drogą

Droga powrotna prowadzi dokładnie tą samą trasą. To oznacza ponowne pokonywanie kaskad i zatopionych fragmentów ścieżki. Zmęczenie robi swoje, więc ostrożność jest kluczowa. Mimo wszystko schodzimy bezpiecznie, choć wolniej niż zakładaliśmy.

Całość zamknęła się w około 5,5 km i mniej więcej dwóch godzinach marszu. Trasa, która na papierze wyglądała na łatwą, przez warunki pogodowe okazała się znacznie bardziej wymagająca. Widoki jednak w pełni to wynagrodziły.

Podsumowanie i parkowanie

Levada Rodrigues dała nam dokładnie to, czego się po niej spodziewaliśmy, a nawet trochę więcej. Spokój, dzikość i brak tłumów. Do tego solidna dawka przygody, choć zupełnie nieplanowanej. Przy suchej pogodzie to pewnie bardzo przyjemna i stosunkowo łatwa lewada. Przy deszczu zmienia się w trasę wymagającą skupienia i zdrowego rozsądku.

My musieliśmy zmodyfikować plan i zawrócić przed najdłuższym tunelem. Czy żałujemy? Nie. Warunki jasno pokazały granicę, której nie warto było przekraczać. A i tak zobaczyliśmy mnóstwo pięknych miejsc. Wodospady, zielone ściany lasu i dziką Maderę w pełnej krasie.

To dobra trasa dla osób, które mają już jakieś doświadczenie z lewadami. Nie polecilibyśmy jej początkującym w mokrych warunkach. Dla dzieci raczej średni pomysł, zwłaszcza po deszczu.

Jeśli chodzi o parkowanie, na końcu drogi ER 208 w São Vicente znajduje się spory, darmowy parking. Gdy przyjechaliśmy, był praktycznie pusty. To też wiele mówi o popularności tej trasy. I dobrze. Dzięki temu Levada Rodrigues zachowała swój surowy, trochę niepokorny charakter. My zdecydowanie ją zapamiętamy.

trasa

Galeria zdjęć z wyjazdu

Może zainteresuje Cię również